2008 Tour Med - Etappe 3

Sète – Marseille

De derde etappe begint een beetje moeizaam. We liggen een paar dagen in het buurtje Pointe Courte van Sète. Eerst waait het veel te hard om de zee op te gaan. Na een paar dagen wordt het beter weer en zouden we best de Med kunnen opvaren, maar we hebben nog niet de goede zeekaarten omdat de enige winkel in Sète die zeekaarten verkoopt een week is gesloten. Als we uiteindelijk de goede kaarten hebben waait het weer veel te hard. Dus gaan we wel varen maar richting het Etang du Thau. Dat is een binnenmeer bij Sète. Vanaf de Mont St Clair heb je een prachtig zicht op het Etang en kan je zien dat bijna de helft van dat meer wordt ingenomen door oester kwekerijen

ETANG DU THAU MET OESTERWEKERIJEN

We varen een paar dagen rond over het Etang en bezoeken Marseillan en Mèze. Mooi weer maar veel wind. We hebben er een prachtig uitzicht op de Mont Saint Clair, een heuvel van 193 m hoog. En we eten er regelmatig oesters en mosselen.

MONT ST CLAIR, DIE WE EEN WEEK VAN ALLE KANTEN BEKIJKEN

Zondag 15 juni is de wind eindelijk minder. We staan erg vroeg op en varen naar Sète voor de bediening van de 5 bruggen om 10 uur a.m. En dan komt de volgende tegenslag: geen ochtendbediening van de bruggen vanwege werkzaamheden. Kennelijk hebben we niet genoeg aan Poseidon geofferd, want het is prachtig weer, we hebben alle zeekaarten, maar we kunnen niet verder. We gebruiken de dag goed door de Mont St Clair te beklimmen. Moeizaam, maar het biedt prachtige uitzichten. De avondbediening van de bruggen brengt ons naar de buitenhaven van Sète. En maandag 16 juni is het dan zo ver: Kaat vaart de Med op. We zijn behoorlijk gestresst want het is uitermate triestig weer met veel regen en de windvoorspelling is wisselvallig. Na 2 uur besluiten we de haven van Cap d'Agde in te varen. Een super groot complex met alle mogelijkheden voor vertier en 3300 ligplaatsen voor jachten. We hebben een prachtige ligplaats met uitzicht op de haveningang en zonder last van al het vertier. Enige nadeel is dat de wind een beetje draait en doorzet en we dan behoorlijk liggen te slingeren. Het blijft bijzonder triestig weer met veel regenbuien. Ook vanochtend nog, dinsdag 17 juni, is het koud en regent het keihard tot in de middag. Ook de windvoorspelling blijft zeer onbestendig. Dus gaan we maar een klein eindje varen. We varen de rivier de Hérault op en komen langs heel leuke terrassen die half over de rivier zijn gebouwd. Heel leuk toch als het mooi en warm weer is. Maar met zware regen en 17 graden C ziet het er leeg en triest uit. We dienen een klacht in bij Peter en Els die ons onder valse voorwendsels naar de Med hebben gelokt, onder het motto: hier is het altijd mooi weer. Nu wanen we ons in Nederland in de herfst.

IS DIT DE MED????? OF NL IN DE HERFST???

Met veel moeite vinden we een ligplaats in Agde. Langszij de Aaro van de Nieuw Zeelanders die we al een aantal keren ontmoetten. Zij liggen hier al een week. Agde is een prachtige middeleeuwse stad met veel mooie dingen. We willen nu zo snel mogelijk verder naar het zuiden, maar de weersvoorspellingen zijn onbestendig en onzeker. Of we Barcelona ook gaan bereiken wordt dus onzeker.

Ëén dag later ziet de wereld er heel anders uit. Opeens is het prachtig weer en als we rond 10 uur langs hetzelfde punt varen ziet het er zo uit:

DIT IS DE MED!!

We hebben een prachtige tocht langs de kust van Rousillon. W-wind 4 (soms 5), geen deining en volop zon. Om 13 uur zijn we in Gruissan, waar we een mooie ligplaats krijgen in een schitterende jachthaven. En zelfs nog betaalbaar. We genieten er verder van de zon en fietsen naar de oude stad met de Tour Barbarousse. Vanwege de grootse prestaties van ONS elftal hebben we Kaat geheel oranje geverfd. Niet geheel in dank afgenomen door de bleu's, maar ja na gisterenavond tellen die toch niet meer mee.

OLÈ

Nu ook ONS team geklopt is door de afvallige Hiddink, hoeven we ons gelukkig over Oranje niet meer druk te maken. We hebben de oranje verf er snel afgespoeld. Zo ver dus voor "OLÈ".

Van Gruissan varen we naar St Cyprien en van daar naar Spanje. Rond Cap Bear, waar altijd meer wind en golven staan dan in de omliggende wateren. Maar vandaag is er heel weinig wind en Cap Bear ziet er heel onschuldig uit.

OP WEG NAAR SPANJE RONDEN WE CAP BEAR

Vlak daarna zet Geeske de Spaanse vlag.

KAAT IN SPANJE

We krijgen een ligplaats in Puerto de la Selva. Het is de eerste keer dat we aan moeten leggen met de kont tegen de kant. Je pikt dan achter een touw of ketting op die vastzit aan een anker ver naar voren. Je loopt met het touw naar voren en trekt net zo lang tot hij strak naar voren zit. Een lastige operatie, maar het gaat vrij voorspoedig en na een kwartiertje liggen we naast een rij zeilboten links.Later komt er rechts een mega jacht te liggen en wij voelen ons een soort Onassis.

PUERTO DE LA SELVA

We hebben en heerlijke avond en gaan oesters en paella eten op een terras met uitzicht op de baai. Wat een leven.

 

We hebben ons nu goed verdiept in het weer in deze streek en we realisren ons dat we hier zo maar een week of langer kunnen wachten op een rustige zee. Het is nu zeer rustig en stabiel weer en we zouden makkelijk in een paar dagen door kunnen varen naar Barcelona. Maar we lopen dan het risico onvoldoende tijd te hebben voor de Côte d`Azur die we ook erg graag willen zien. We besluiten daarom niet verder door te varen naar het zuiden, maar om te draaien en weer terug naar Frankrijk te gaan.

Zaterdag 21 juni, op de langste dag, varen we dus weer langs Cap Bear waar het weer heel rustig is. We gaan naar Port de Vendres, waar Albert en Liz Dijkstra een dagje aan boord komen. Een bijzondere avond waar we nog eens memoreren dat het ooit (honderden jaren geleden) de bedoeling was dat Albert ook zou participeren in Kaat.

ALBERT EN LIZ BEZOEKEN ONS IN PORT DE VENDRES

Van Port de Vendres varen we naar Canet Plage met een behoorlijke wind. Van daar weer naar Gruissan. Dit zijn 2 van de "stations nouvelles"; enorme ontwikkelingsprojekten aan de kust van Languedoc-Rousillon, die startten in de jaren 80 en nog steeds uitgebreid worden. Geen aantrekkelijke plaatsen en bovendien peperduur, maar je hebt langs deze kust weinig keus.

Van Gruissan weer naar Sète waar we weer een nacht mogen doorbrengen aan de Quai d'Algers. Van daar met betrekkelijk weinig wind maar wel een forse deining naar Grau du Roi.

MOOI WEER OP ZEE

Grau du Roi ligt aan de monding van het riviertje de Vidourle en vlak bij Aigues Mortes waar we een paar weken geleden op het Canal du Rhône à Sète waren. Omdat de buitenhaven helemaal gereserveerd is voor vissersschepen, gaan we door de brug en zijn opeens in een andere wereld; de binnenvaartwereld. Dat is nu zo leuk van Kaat: je kunt er mee op binnenwater en op zee varen. Ook de binnenhaven is erg vol en op aanraden van de brugwachter varen we een eindje de Vidourle op en vinden er een prachtige ankerplaats. Helemaal alleen voor ons. Met bijboot en buitenboordmotor gaan we naar het dorp waar we het veel te warm vinden en er veel te veel naar zweet stinkende mensen zijn. Snel dus weer naar onze heerlijk Kaat waar we in de schaduw van de zonnetent een eenvoudig diner hebben en een glaasje koele rosé drinken. U wordt toch niet jaloers??

Donderdag 26 juni om 8 uur draait de brug weer voor ons en gaan we weer de zee op. NW 4-5 vinden we eigenlijk te veel, maar omdat we vlak onder de hoge wal kunnen varen gaat het prima. Na 3 uur zijn we in Saintes Maries de la Mer. Een vrij kleine haven aan de zuidkant van de Camargue. Het waait een aantal dagen vrij hard, dus blijven we hier 3 dagen liggen.

We hebben nu al 2 weken prachtig weer. Behalve deze paar dagen weinig wind en temperaturen die varieerden van 23 graden op zee tot 33 in de havens. Alle klachten zijn ingetrokken en Peter en  Els hebben reuze hun best gedaan!!

Zondag 29 juni varen we met een heel rustige zee naar de Golf de Fos. We vinden er een goed beschutte ankerplaats. Geen fraai uitzicht, want dit is het Franse petrochemie gebied bij uitstek. Overdag liggen er honderden andere boten geankerd, rond 20 uur zijn we nog de enige. De dag daarna varen we naar Marseille waar we in de Vieux Port een schitterende ligplaats krijgen aan de Quai d`Honneur.

IN MARSEILLE AAN DE QUAI d`HONNEUR

Van Marseille varen we maar een klein eindje naar een haven tussen 2 eilanden, de Port de Frioul. Vroeger was het een quarantaine gebied met vlak bij op een ander eiland, een gevangenis in het Chateau d'If, waar volgens de verhalen de Graaf de Monte Christo gevangen heeft gezeten. We bekijken beide eilanden vrij uitgebreid ondanks de hitte.

UITZICHT OP DE PORT DE FRIOUL

We vertrekken van Frioul en ronden Cap Croisette. Er is niet zo veel wind maar wel een behoorlijke deining en erg veel eilanden om ons heen met angstig uitziende rotsen waar we op de juiste plaatsen tussendoor moeten varen. Zoals altijd als je ergens voor het eerst vaart is het lastig en een beetje spannend. Alles gaat goed en na de Cap wordt het veel rustiger. We willen naar Cassis, maar het is te merken dat het vakantie tijd aan het worden is want we vinden steeds moeilijker een ligplaats. Zowel Cassis als le Ciotat zijn vol en dus varen we door naar Bandol, waar we een schitterende ligplaats krijgen met de kont naar de wandelboulevard. We worden erg vaak aangesproken over het schip. Dit is het uitzicht dat je je voorstelt bij de Med: tussen de palmen!!

IN BANDOL ONDER DE PALMEN

Donderdag 3 juli varen we van Bandol naar Toulon. We ronden al weer een kaap, de Cap Sicié, die bekend staat voor veel wind en golven. Nu valt het mee en rond de middag leggen we aan in één van de havens van Toulon waar we een ligplaats konden krijgen. We liggen er naast de Franse Rijkswaterstaat, die voor de "phares et balises" zorgt.

Het was nogal bewolkt en er werd een stevige Mistral voorspeld voor de volgende dag. Die komt er dan ook: gisteren een strakblauwe en vlijmscherpe lucht en een keiharde wind uit het NW. Ik vond al die mensen die zo'n last hebben van dat soort verschijnselen maar watjes en dat je er depressief van zou worden lariekoek. Nu weet ik beter. Ik heb bijna de hele dag benedendeks doorgebracht omdat ik niet tegen het licht en de wind kon. Depressief is wat te veel gezegd, maar een goed humeur had ik ook niet. Geeske heeft er veel minder last van maar voelt zich ook niet echt fris.

Vandaag is het ergste voorbij en is het weer heerlijk warm weer. We laten de zee nog een dag uitrazen en gaan zondag 6 juli verder richting de Côte d'Azur.

DE HAVEN VAN TOULON NAAST "RIJKSWATERSTAAT"

Het zal wel bekend zijn dat we meestal niet zo erg vroeg opstaan, om het maar voorzichtig te zeggen. Wel, we hebben ons ritme aan de zee aangepast: we staan vroeg op, luisteren rond 7 uur naar het weerbericht en halen rond 8 uur een baguette. Rond 9 uur varen we dan, wat voor ons doen midden in de nacht is. Daar zijn 2 redenen voor. Vaak steekt in de loop van de middag de wind wat op en ook wordt het dan steeds lastiger nog een ligplaats te vinden. Meestal liggen we dus rond 13 of 14 uur al weer in een haven. In de schaduw van de zonnetent drinken we dan een glaasje rosé.

U begrijpt dat het leven op zee heel zwaar is!!

 

Via Bormes-les-Mimosas varen we naar de Golf de St Tropez, waar we een ligplaats vinden in les Marines-Cogolin. We hebben er een mooi uitzicht over het havenhoofd en onder de zonnetent door naar St Tropez en de waanzinnige wereld van het groot-kapitaal met de megajachten. Kaat beweegt als een klein eendje tussen dit geweld. We zijn bijzonder trots met haar hier te kunnen varen.

KAAT HEEFT UITZICHT OP ST TROPEZ

Ook in Cogolin worden we weer overvallen door een Mistral, zij het een wat matiger dan in Toulon. We liggen weer 3 dagen stil. 2 in de haven en 1 voor anker. We vieren onze huwelijksdag met een tripje met een rondvaartboot naar St Tropez en met een lunch op een terras in de schaduw. Hetzelfde waar we vorig jaar de verjaardag van Jolien vierden.

KAAT AAN DE OUDE-SCHEPEN KADE IN CANNES

Van de Golf de St Tropez varen we donderdag 10 juli over een vrijwel blakke zee naar Cannes. Het toppunt op decadent toerisme.

Maar we ontdekken dat het ook een haven is die vriendelijk is voor klassieke schepen. We komen er te liggen aan een kade tussen andere prachtige schepen. We ontmoetten er leuke, even gekke mensen als wij; Fransen, Engelsen en Nieuw Zeelanders. Eigenlijk hadden we er nog wel een dag willen liggen, maar Monaco trekt en de haven heeft een ligplaats voor ons. Dus we vertrekken na een dag al weer. Met een O 3-4 en een zachte deining varen we met het steunzeil bij in 4 uur van Cannes naar Monaco.

KAAT IN MONACO ONDER HET PRINSELIJK PALEIS

In Monaco varen we de haven van Fontvieille in, waar Floris Oyevaar zijn schip heeft liggen. Voorgevaren door een bootje met iemand van het havenkantoor varen we langs de rotsen waar het paleis van Prins Albert van Monaco op staat. We krijgen een mooie ligplaats vlak onder dat paleis. Al weer leggen we aan zoals dat in alle havens hier gebruikelijk is, met de kont van het schip tegen de kade. Je krijgt dan vanaf de kade 2 lijnen aan weerszijden van het schip waarmee je naar voren loopt. Daar ziiten 2 "ankerlijnen" aan vast, die je strak moet trekken. Zoals met alles, moet je ook dit leren. Nu hebben we een redelijke handigheid ontwikkeld alle lijnen strak te krijgen, vlak bij de kade te liggen zodat je redelijk makkelijk af kan stappen. En toch niet je helemaal suf te trekken aan de voorlijnen.

We blijven 4 dagen in Monaco. Zaterdag avond hebben we een fantastisch diner bij Floris en Patricia Oyevaar met een aantal van hun vrienden.

Zondag en Maandag waait het weer wat en nemen we de tijd om Monaco beter te bekijken.

MONACO VAN ZEE

Dinsdag 15 juli (verjaardag van mijn moeder en van Tjaart) varen we met prachtig weer langs het laatste stukje Franse kust naar San Remo. Onderweg raakt met veel lawaai een tandwiel van de stuurmachine los, waardoor met de hand gestuurd moet worden. In San Remo kan ik dat snel herstellen.

SPECIALE HOED VOOR ITALIË

Als we Monaco als een land meetellen is Italië het 20e Europese land waar we met Kaat zijn. Dit is het verste punt van deze reis en vanaf nu beginnen we aan de terugreis.

Na een dag San Remo keren we om en varen naar Villefranche. Een leuke haven waar maar weinig megajachten liggen.We ontmoeten er Phil en Connie, die we leerden kennen bij Floris Oyevaar.

We liggen er 2 dagen en varen dan naar Nice, waar Peter en Els Nijweide zaterdag 19 juli aan boord komen. In 3 dagen bekijken we het een en ander van Nice.

UITZICHT OP DE HAVEN VAN NICE

Met een erg onrustige zee varen we van Nice naar Golf Juan. Geeske wijdt er de barbeque in en we hebben een heerlijk maal op het achterdek.

IN GOLF JUAN WORDT DE BARBEQUE INGEWIJD

Van Golf Juan varen we naar de Golf de St Tropez. We varen langs het gebergte van Esterel. Peter en Els genieten van het uitzicht. Vanaf zee ziet `hun` land er heel anders uit dan vanaf land.

PETER EN ELS VOOR DE BERGEN VAN ESTEREL

We willen eigenlijk een paar uur in St Tropez liggen tussen de megajachten, maar er is geen plaats. Dus varen we door naar een ankerplaats bij Cogolin.

Van Cogolin naar een volgende ankerplaats bij Port Cros, een vrij klein eiland, waar wel veel schepen ten anker liggen, maar waar het toch niet al te toeristisch is. Met de bijboot bezoeken we het eiland, maken er een wandeling onder leiding van Els, die hier al eerder was, en eten op een terras aan de haven. We eten er heerlijk en worden heel prettig geplukt.

Vandaar naar weer een ankerplaats bij Porquerolles, een wat groter en toeristischer eiland vlak bij Hyères.

Van Porquerolles varen we vrijdag 25 juli naar Toulon, waar Peter en Els vandaag van boord zijn gegaan, weer terug naar hun huis.

Zondag 27 juli gaat Geeske met de tgv voor een week naar huis. Ik breng haar naar het station en ga zelf met de trein naar Golf Juan om daar de scheepspapieren te halen die ik in het havenkantoor had laten liggen.

Omdat het weer extreem mooi, rustig en stabiel is voor de komende dagen, vaar ik maandag alleen weg uit Toulon. Ik lig de eerste nacht ten anker bij Ciotat.

KAAT TEN ANKER BIJ CIOTAT

Van Ciotat vaar ik verder langs de kust en bekijk een paar Calanques. Dat zijn een soort kleine fjorden. Te druk voor mij en dus vaar ik verder naar Cap Croiset, een paar mijl ten zuiden van Marseille en lig daar 2 dagen ten anker.Donderdag vaar ik naar Marseille met nog steeds schitterend weer. Ik krijg dezelfde ligplaats die we een maand geleden ook hadden. Prachtig, maar nu een beetje warm omdat het grote schip naast ons het kleine beetje wind dat er is wegneemt. Ik lig er nog 3 dagen alleen en gebruik die om klussen te doen, zoals het bijwerken van de verf, die hier en daar behoorlijk geroest is door 2 maanden op zout water te varen. Ik bekijk ook veel van Marseille. De klim naar de 150 m hoog gelegen kerk van de Notre Dame de la Garde is absoluut de moeite waard vanwege het schitterende uitzicht over de stad

KAAT WEER IN MARSEILLE

Zondag 3 augustus komt Geeske weer aan boord en maandag komen Joost en Titia een avond bij ons. Geeske bedient weer de barbeque en we hebben een heel bijzondere avond. Zoals Joost aan het eind van de avond zei: we komen jullie overal opzoeken; Parijs en Marseille.

JOOST EN TITIA WEER AAN BOORD

Dit is tevens het einde van de 3e etappe. We hebben nog een stukje van 20 mijl Middellandse Zee te goed voor we weer het binnenwater opzoeken.

DE MED-ETAPPE