2013 Fin Toer - Etappe 2

Mariehamn (Aaland) - Savonlinna

 

Na uitgebreid Mariehamn te hebben bekeken en alle bekende plaatsen te hebben bezocht, begint de 2e etappe van de Fin Toer en vertrekken we Dinsdag 7 Mei op weg naar Helsinki. Door de Aaland scheren waar we voortdurend door veerboten worden "bedreigd". Als er 2 tegelijk door een nauwe doorsteek gaan waar wij ook door willen, wachten we maar even tot ze weg zijn.

2 veerboten bij een nauwe doorsteek

We maken een stop in Degerby en de volgende dag varen we naar Sottunga. Van daar willen we eigenlijk een heel lange dag maken, maar de volgende ochtend dwingt mist ons te wachten. Zo rond 11 uur is er weer wat zicht en vertrekken we, maar na een uurtje trekt het weer helemaal dicht. Het zicht neemt af tot minder dan 100 m. Dat is behoorlijk enerverend, zeker in het eerste stuk waar ook grote veerboten varen. Gelukkig zie je die op de radar al op meer dan 4 mijl aankomen. We wijken dan een halve mijl stuurboord van het vaarwater uit. Van de veerboten, boeien en eilanden om ons heen zien we niets anders dan vlekken op de radar en de plotter.Het zicht neemt nog af tot zo'n 50 meter; de mistflarden waaien over het voordek.

Na 4 uur zijn we de stress zat en varen we stapvoets naar een ankerplaats tussen een aantal eilanden. We zien er niets van, maar op het laatste moment, als we het anker laten vallen, is er even een iets helderder ogenblik. We kunnen net zien dat het een prima ankerplaats is. De rest van de dag zien we of niets, of wat schimmen van de scheren om ons heen. Het is een heel prettig gevoel om veilig te liggen. Hier komen geen veerboten en zelfs geen kleine schepen.

Mist in de scheren is wel spannend maar niet echt leuk

De volgende ochtend (zaterdag 11 mei) is het nog steeds mistig. We gaan toch maar weer varen en deze keer pakt het goed uit. Binnen een uur klaart het op en in de loop van de dag wordt het weer steeds mooier.

 

Een intermezzo over de boeien in dit gebied:

Alles hier is prima van boeien voorzien, zij het veel schaarser dan in Nederland. Bij ijsgang gebeurt het vaak dat de boeien van hun plaats gaan. Als je je bedenkt dat er hier 2 weken geleden op nog veel plaatsen ijs lag en dat er zelfs nu nog iedere dag ijsberichten zijn over de ijsgang in de Botnische golf en de positie van de ijsbrekers, kan je je voorstellen dat er nog veel boeien niet op hun plaats liggen. De nautische berichten, die iedere dag via marifoon worden uitgesproken, beginnen dan ook steeds met de waarschuwing dat boeien mogelijkerwijs niet op de juiste plaats liggen. Een paar keer constateerden we dat ook.

We kwamen een schip tegen dat de positie van alle boeien aan het controleren was en als die niet correct was ze op de goede plaats terug legde.

Alle boeien moeten gecontroleerd worden

Met het steeds mooier wordende weer varen we een stuk door naar Högsara, Kejsarhamn, waar we in 2009 met Kari en Jany waren. Klik hier om er meer over te lezen

En na de mist van gisteren ziet het er nu opeens weer zo uit:

Bij Kejsarhamn is het weer prachtig weer; de mist geheel vergeten.

Zaterdag 12 Mei varen we van Kejsarhamn naar Hanko door het zuidelijk scherengebied. Het ziet er onvriendelijk en bedreigend uit. Gelukkig is het al weer prachtig weer met heel weinig wind.

Onvriendelijke en dreigende scheren bij Hanko

De haven van Hanko is de mooiste haven van dit gebied. Maar nu even niet; de haven wordt vergroot, verdiept en nog mooier gemaakt. Maar door het late voorjaar (ook hier was er 2 weken geleden nog ijs) ligt het werk nogal achter. Er wordt vrijwel dag en nacht doorgewerkt om het nog enigszins op tijd klaar te krijgen. We vinden met moeite een plaats bij het tankstation.

De haven van Hanko is een puinkoop

Van Hanko naar Ekenäs, een oude stad gesticht door Gustav Vasa in 1546. We blijven er een extra dag liggen.

Zoals veel havens, is er hier nog niets. Geen havenmeester te bekennen en dus geen havengeld te betalen.

Ekenäs gamla stan met mooie kerk

We varen het ijs achterna.

Kale bomen, grijze rotsen. Tot in Hanko sneeuwklokjes. De lente begint in Mariehamn met hele velden vol witte bloemetjes: anemona nemorosa.

In Högsara langs de kant van de weg geplukt voor Kaat.

De gemeente waar Ekenäs onder valt heet Raseborg en heeft op de vlag een kring van vitsippa: bos-anemoontjes.

Bos anemonen

Na Ekenäs varen we in een lange dag bijna 50 mijl naar Porkala, een haventje in een heel klein scherengebied. Eigenlijk vlak bij open zee vind je dan een klein gebiedje met heel nauwe doorgangen en plotseling een mooie heel beschutte haven met zelfs een ligplaats voor ons. Geen havenmeester, dus....

Donderdag 16 Mei varen we naar Suomenlinna, het fort ter bescherming van Helsinki.  Het is prachtig weer en vrijwel geen wind, dus we varen hele stukken door de buiten-scheren.

In Suomenlinna (Klik hier om er meer over te lezen) vinden we een plaats in het deel van de haven voor historische schepen. Het is echt voorjaar en we gaan eten op een terrasje. En natuurlijk moeten er sms-en verstuurd worden over waar we zijn.

Op het terras van Suomenlinna; eindelijk lekker warm

Het is al zo'n 18 uur licht, dus om 23 uur is het nog steeds licht.

Suomenlinna om 23 uur

Vrijdag 17 Mei varen we nog het kleine eindje van Suomenlinna naar Haikolaturi, de haven voor historische schepen in Helsinki.

Mirkku ontvangt ons weer hartelijk en wijst een mooie ligplaats waar Kaat 2 weken zal blijven liggen.

Geheel volgens plan zijn we in Helsinki na 6 weken en 1250 mijl.

We hebben veel gevaren om hier op tijd te komen en dus geen tijd gehad voor andere dingen.. De komende dagen dus veel opruimen, schoonmaken, wassen, poetsen en klussen. We beginnen daar onmiddellijk aan met het kopen van de zeekaarten voor de Finse meren, waar we over 2 weken naar op weg gaan: het nieuwe avontuur van deze reis.

Dinsdag vliegen we naar België waar we 10 dagen blijven.

 

Vrijdag 31 Mei zijn we terug aan boord.

De volgende dag vertrekken we en via 2 mooie ankerplaatsen varen we in 3 dagen naar Kotka. In de jachthaven vlak bij het centrum is voor ons geen plaats, dus we komen terecht in de vrij nieuwe haven aan de N-kant van de stad. We waren er in 2009 ook al. Toen lag er 1 groot poene schip. Nu ligt de haven er vol mee, vooral Russen. Omdat het ook tropisch warm is voelen we ons helemaal in de Med! 

Kotka, het lijkt de Med wel

Van Kotka naar het eiland Santio. Hier komt de Finse douane en grenspolitie aan boord om ons uit te klaren en te controleren of we alle papieren in orde hebben voor het Saimaa kanaal.

Santio is het laatste Finse eiland

Woensdag 5 Juni vertrekken we om 7 uur. Het is prachtig weer met weinig wind. Dat is heel prettig, want de eerste 20 mijl gaan over open zee. Daarna tussen de Russische eilanden door en langs Viborg. Rond 15 uur zijn we bij de eerste sluis op Russisch grondgebied. We worden uitgebreid gecontroleerd en daarna gaan we de sluis in. Direct ruim 10 meter omhoog.

De grote sluizen van het Saimaa kanaal

De geschiedenis van het Saimaa Kanaal gaat terug tot 1500. Toen vond de eerste poging om een kanaal te maken plaats. Maar de techniek was nog niet ver genoeg. Na 100 meter werd deze eerste poging opgegeven.

De tweede poging vond plaats in 1607. Deze duurde iets langer, maar uiteindelijk werd ook dit opgegeven.

De derde poging begon in 1845 en duurde tot 1856. Toen was de eerste versie van het Saimaa kanaal klaar. 28 sluizen brachten de schepen 80 meter omhoog van de Finse Golf naar de Finse meren. Het kanaal lag helemaal in Finland, dat toen een Groothertogdom was binnen het Russische rijk.

Na de zelfstandigheid van Finland in 1917, is begonnen aan een nieuw kanaal met veel grotere sluizen. Maar na de Winteroorlog in 1939 lag opeens meer dan de helft van het kanaal op Russisch grondgebied. De scheepvaart en de werken aan het kanaal lagen stil tot 1963 toen er een verdrag kwam tussen Rusland en Finland waarbij het Russische deel van het kanaal door Finland werd geleasd voor een periode van 50 jaar. In 2010 werd deze overeenkomst verlengd voor nog eens 50 jaar.

Tussen 1963 en 1968 werd het kanaal in zijn huidige toestand gebracht. 8 sluizen die kruip-coasters van 82 meter lang  en 12 m breed toelaat.

Vanaf 1968 vond weer beroepsvaart plaats en vanaf 1991 is ook weer watersport toegelaten. Zonder visum kan je van Finland door het kanaal, mits je geen stop maakt in het Russische gedeelte en ,mits je een flink aantal papieren hebt voorbereid.

Een grote sluis naast een sluisje van het oude kanaal

Een foto uit 1903 van het oude kanaal

Wij varen 5 juni door 5 sluizen en overnachten net na de Russisch-Finse grens als we weer in Finland zijn. De volgende dag nog 3 sluizen.

Het is een mooi kanaal, waar de gegraven stukken (of liever de gedynamieteerde stukken) worden afgewisseld met een paar meren.

Een van de hoge bruggen

Eenmaal "boven" aangekomen, varen we naar de eerste grote plaats Lappeenranta. Hier blijven we 2 dagen. Zaterdag 8 juni begint hier het seizoen en dat wordt gevierd met de opening van het grote zandkasteel. 

In Lappeenranta is een heel groot zandkasteel

Het landschap op de meren is niet zo heel veel verschillend van de scheren. Alleen is het wat vriendelijker.

We vinden weer een prachtige ankerplaats en varen zondag 9 Juni naar Puumala. Voor het eerst sinds lange tijd is het weer wat minder. Nog maar 20 gr en zo nu en dan regen.

Tijdens 1 van die regenbuien komen we een grootschalig houttransport tegen, natuurlijk net in een heel nauw stukje. Zo'n 100 meter lang aan elkaar gebonden stukken hout worden door een sleper voortbewogen terwijl een klein bootje zorgt dat de achterkant niet te veel uitwijkt.

Grootschalig houttransport

In Puumala liggen we vrijwel recht onder een brug met 25 m doorvaarthoogte. Er gaat een lift naar boven. Vandaar ziet Kaat er zo uit.

Vanaf de brug bij Puumala

Na Puumala weer een mooi ankerplaatsje. Op een kilometer daarvandaan is een grote brand.

Brand in de meren

Dinsdag 11 Juni varen we naar Savonlinna waar Joost en Titia aan boord komen. We bezoeken het prachtige kasteel.

Het kasteel van Savonlinna

Het weer is intussen behoorlijk wisselvallig geworden met tamelijk veel regen. Ook de temperatuur is zo nu en dan laag. 's-Avonds gaat de cv een paar keer aan.

 

Dit is het einde van de tweede etappe. Van hier begint de terugreis.